Son

Dağılıyorum yürürken,konuşurken dağılıyorum,susarken dağılıyorum.İçimden sızıyorsun,duvarları teninle boyuyorsun,açık denizlerimde karaya oturuyorsun.Oysa ben…
Hiçbir denizde yüzme isteği yok içimde,tüm yüzler eskimiş gibi,hafızamla derimi yüzüyorum. Kopmuş düğmelerimi dikiyorum,siyasalın önünden geçiyorum,bilmediğim sokaklara giriyorum,içimdeki çocuğun boğazını sıkıyorum.Kendimi kesiyor,kanımı içiyor sana susuyorum.Duyamadığım sesini seviyorum.Bazen kendimden geçiyorum,nerdesin diye sorma hakkını kendimde buluyorum.Tamam bu bir lütuftu unutuyorum.
Hadi kır parçalarımı un ufak et bedenimi.Bana yalancı olan o beden istemesen de herkese yabancı. Nereye gitsem yağmalanmış, her keşifte karşımda başka bir kaşifin kibirli bayrağı Şimdi ben kurumuş menekşelerimin saksılarını atarken,çürüyen topraktan bakıyorum kendime.Yazdıklarımdan da belli,yüreğim yoruldu iyice.Yalanlardan koptu kopacak dilim.Ellerim kendi ilmeğini ördü.Gözlerim sana çoktan küstü.Tüm azalarım birbirini öldürdü.Susuyorum,susarmış gibi yapmadan.Gidip gelmemesiye.Söz veriyorum,ölüp dirilmemeye.

Fihrist

97:Yaratılanı yaratandan çok sevdi,
07:İntihar etti,ama yaşar rolü yaptı,
09:İntihar etti ama yaşar rolü yapmadı.

İkimiz senin için

İki yabancı gibiyiz şimdi senle

alt alta yanan iki yeşil nokta.

Hiç mi sevmedin diye sormayacağım.

Cevabı biliyorum.

Postmodern Aşk

Sensiz bir hayat kuruyorum kendime.Her gün yeniden kuruyorum.Oluşlar ve bozuluşlar. Günün sonunda yine sen denilen hayalete sessizce sokuluşlar…
Sabah şarkılarını özledim,kelimeleri yutuşunu,rujunu banyoda unutuşunu…Tc kimlik no mu hiç ezberleyemedim belki ama soluklarının temposu aklımda.Bugün yine haber var saydım senden.
Yine kanımdaki serbest radikal oranı arttı.İntihara meyilli saplantılı aşkının yüreğine bir diken daha battı.En çok da sen yaşadığın için istiyorum ölmeyi.Olmadığın bir yer istiyorum.Sensizlikten ölüp,sensizliğe gömülmek geçiyor içimden.Zavallı ben.Artık saçmalayamıyorum bile.

Yarım

Başka hayatlar olsaydı keşke, seni ayrı ayrı seveceğim….demiştim.Ben gidiyorum diye can sıkıcı bir cevapla karşılamıştın umarsız.Ilık bir akşamüstü diye basitleştirilemeyecek kadar ılık ve tam da o kadar bir akşamüstüydü gidişin.Güneş yaprakların arasından geçmeye çalışıyordu.Önümde dans eden gölgeler endülüste raksı hatırlatıyordu.Kestane ağacının altında; efendiliğimden ona, onun piç bir kestane olduğunu söyleyemeden gidişini seyrediyordum.Sonra?Sonrası tuz,kan,şarap.Tuz ile kaçış,kan ile yakarış,şarap -en adisinden- her yudumda uzaklaşan adımlarını sayış.
Kimseler görmedi, ben dahil kimse duyamadı belki ama şarkılar söyledim.Güllerle bezedim, kirpiklerinin gölgesini,yağmurları ağlattım.Peşi sıra geçtik aynı sokaktan.Sen yüreğini sattın ben vicdanımı bıraktım.Şimdi parçalarımı toplayamıyorum sevgilim.Yüreğimi bıraktığım piç kestaneyi bulamıyorum,belki bu umarsızlığa dayanamadı iki yüz yıllık sokak,meydan lokantası bile yok artık,mevsim yine sonbahar…

Evet sana

Şekerli sesini özledim.O sesle doyduğumu sana hiç söylemedim.Baştan sona lal olan biri üzülmez buna belki ya da özlem duymaz ama satırlar kırar beni…
Yuttuğum kelimelerle doluyorum ve her doluşta başka bir insan oluyorum.Sus yine.Yine,yine,yine sus.Ben en çok asaletini seviyorum.
Sessizlik canımı yakmıyor artık,söz verişler sonra terk edişler…Ay başına söz denilen ne ayın başında, ne ortasında, ne de sonunda üstü bir türlü çizilemeyen karman çorman bir veresiye defteri gibi içim,yarın balon alınacağına inanan çocuksu umudum…Unuttuklarına ağlayan asit yüklü bir bulutum.
Bilmeden gelip,bilerek gidenler.Ağır ağır gelip,koşa koşa gidenler.Gelme şekli belli olmayan ama gideceği mutlak, negatif zamirler topluluğu.Gider hesabıma yazılamayan dudak ısırmalar,gözyaşları ve her defasında işte böyle;Parça parça,bağımsız,yarım cümleler…
Hani ben de insandım.Oysa parkın ortasında içine tükürülmeyecek heykellerden bile yalnızım.Bitmez mi sandın Tanrım?Bu inanç,bu sevgi,bu minnet sonsuz mu say’dın.
Sanırım ne sevgililerim,ne sevdiklerim,ne sen kısacası benim dışımdaki herkesim inanmadı insan olduğuma.Bu sanılgıdan dolayı özür dilerim.

Gramer

Edat benim,gizli özne sen.Bir de bağlaç bulsak değme keyfimize...

Cevap

Sana olan aşkımı soruyorsun,
Sana ait olanlara bile aşığım.

Lamelif

Şimdi sen gidiyorsun ya kimse sana benzemeyecek.Ben bile kendime benzemeyeceğim.Bu da benim lanetim zaten, bitmeyen bir sürgün…Kendimden çıktım yola,La ilahe illallah tan sola dönünce çıktı şeytan karşıma.Çok zaman geçirdik.Osmanlı en geniş sınırlarına ulaşmıştı ve biz şeytanla ayrılmıştık.Bostancı sahillerinde karaya vurmuştu ölü bir yunus ,kendimi göremiyordum sende ,oysa gözlerinde yoktu pus.

Hep sessiz ve en sensiz zamanlarda deniyordum.Uyuşuyordu kollarım ama gidemiyordum. Kazara öldürdüğüm insanlarla dolmuştu evim.Her açtığım çukura kendimi gömüyordum. Üzgünüm elimde olmadan yapıyordum.

Yarış atı olamayan kızgın bir eşeğin hüzünlü hikayesiydi benimki.Tonlarca yük taşımıştım gözlerinden vicdanıma,eşek jonathan olamadım ama...gittim ve geldim baştım ve sondum koştum ve durdum.Sustum…Koştum sevdiceğim ah bir bilsen eşek kulaklarımla atlar gibi koştum.Artık ben eşek olamayacak kadar at ve at olamayacak kadar eşek olmuştum.Durdum…

Yoruldum sevgilim,nolursun inan yoruldum.Kırılsın ayaklarım,çürüsün bileklerim,kopsun dilim.Sana beni,sana seni,sana bizi anlatamadım ya tuz dolsun ciğerlerim.Şimdi ben hafız burhan nidalarının olduğu ev olmayan bir yerde,şimdi ben böyle her gece,şimdi dilimde hep beş hece: Ah o gözlerin…Şimdileri böyle harcıyorum diye kızma.Ölü doğuyor benim yarınlarım.Yarın gelmeden bugünüm bile ölüyor.Azrail en çok beni öldürmeyi seviyor.

Bana seslendiğin gün, dün gibi aklımda “Sen demiştin,sen şarkı söyleyemeyenlerin yarım uğultusu,yere düşen elma şekeri,bozulmuş atlıkarınca… Eksik,yarım,bozuk ne varsa; sen ah zavallı… hepsi sensin işte.

İnan kolay değil tanrının defolu kulu olmak.Katlanıyorum,öyle ya da böyle iyi kötü ama bişekilde seni görme ihtimalim var.Kendime, sana ve en çok tanrıya inat,sakat sakat yaşıyorum.Tamam kızma susuyorum.Ama bil ki sana en çok sessizken susuyorum.

Eyvallah

Çeteleye çentik
Yüreğe kesik
Ruha bir çizik daha
Yine,yeni, yeniden.
İsmim mesut göbek adım bahtiyar...

Sen

Hadi başlayalım sevgili yine ansızın sen krizim geldi.Gözlerin… ki ilkbahar kadar iddialı bir sonbahar sanki.Gölgen desen ah zavallı mikelanj böyle bir gölge görememen ne acı.Bakışların bütün ömrümün sonu,ortası,başı.Adımların…bahçeye dikilmek istenen çiçeklerin arası.
Oranların…gözlerin bölü sözlerin 6666 bilinmeyenli denklemim.

Yolunu kıblem evini kabem yaptıysam bu kafirlik mi heyhat.Sen,sen,sen ah sen tanrının kendine ettiği iltifat.Baştan aşağı yalan olan zihnimdeki tek hakikat.Tüm İsmailler sana kurban olmak için gelsin.Seni yaratan tanrı da senden sonrasını yaratan kim dersin?

Sıkamadım yumruğumu çoğu zaman,istediğim küfürleri edemedim.Ne mimarlar doktorlar olacaktım da olamadım.Sattım gururumu yerine iki mandal aldım.Seni tanımadan geçen günlerimi astım.

Kader ve yine lanet olası kader.Ah bu beceriksizliklerim.Senden kaçıp kaçıp koşa koşa dönüşlerim.Ruh işim;ruh eşin olamadığım bu dünyada tanrı bilmez bir keşişim. Rüyalarımın işteş fiilleri,seslenemediğim adın iki hece,adının olmadığı kutsal kitaba nasıl inanayım söyle.

Ölüyorum yine susarak ölüyorum.Ölerek susuyorum...

Kader

Güller kırmızıdır,menekşeler mor
Peter Pan büyüdü,Dorian Gray oldu.

Şiir

İki tele birden konmak isteyen yusufcuk kuşu
Ölürsün dediler
Dokunacağından değildi aslında
ama dokunamamaya isyan etti.

Bab 1

Her şafak siyah beyaz olur dünya belki bunca sevmemin sebebi budur şafakları.Ya sen?Her şafağı uyuyarak geçirmen sevişmelerinin hafifliği mi?Cevabını alamayacağın soruları sorma deme bana.Benim kara trenim sorularla yüklü.Her şafakta seni düşünürüm ben,kalbim aptallığa övgü.Varoş sokaklarını andırışı da bu yüzden belki.Her duvarında alayına isyan yazar ama sadece sessizlik konuşur.

Şimdi ben kanser kokan bir hastanenin en azarlanmış köşesinde yaşamak için dualar eden kel çocuğunun yerinde olsam bu kendime bir iyilik olur muydu sence?Sanırım olmazdı,gözlerin hangi kanserden daha kötü ki sevdiceğim.Ben burada tecrit ben burada kanserden daha kanser. Böğrümde saplı bir hançer sapı kahkaha çeliği keder.O kanserli çocuk kadar üzülmezsin bana ama oysa belki hani bir ihtimal ben o çocuktan daha çok istiyorumdur yaşamayı.

Umurunda olsam inan ben ölürdüm oysa arsenikli gözlerinle sen öldürdün sonra yavaşça gömdün.Kılınmadı namazım, ulu olduğu iddia edilen camide ve bu yüzden belki toprak nemli,mefta geveze.

20.000 Fersah

Senin çöl bildiğin hicaz,

makam tadında bir denizdir

boğulup boğulup ölemediğim.

Tuzak

Bir intihar:Benimle tanrı arasındaki mesafe
Bir rahmet:Tanrıyla benim aramdaki mesafe
Hangisi daha uzak?

Akşamsefası

Ne garip şu insanoğlu,

Senin kokunu

akşamsefası sanıyor.

Mandal

Islak bir elbise gibiyim şimdi.
Tutup sıksan olmayan sevginle,
sadece hüzünlerim çıkar.

Sağdan Sola

.yüzden bu başlamam sağdan okumaya,aşkım olan sana gibi kitap bir kutsal

kıyamet

Ölüm için küçük kıyamet diyorlar.
Oysa küçük kıyamet başkaları.
Kıyametin büyük olanı ben.
Ne yana dönsem cehennem.

kış

Kış etkisini gösterdi diyor ya haberlerde,aynı öyle işte,

Aşk etkisini gösterdi,şehirlerim sana teslim...

İletişim

thegodsyndrome@gmail.com

godsyndrome.blogspot.com

Gri

Niye hep benim; ağzından çıkan beyazı siyahlara boyanan.

Niye bu kadar unutkanım mesela.

Ya da niye bana gelince dört etmiyor iki iki daha...

Oluş

vazgeçmenin en kesin yolu
susmak,
zaten
gevezeliğim de bu yüzden.

Cv

İnsan yalnız doğup, yalnız ölürken yalnızlıktan korkmak lanetten başka ne olabilir.Canımı yakıyor yalnızlığım.Hiç bir kulağa duyuramıyorum sesimi.Sahipsizim.En çok zoruma giden de bu zaten.Kimse için bir anlamımın olmaması.Ölüp gideceğim ve kimsede tek bir sözüm kalmayacak.Hoş bir anı,güzel bir gün…Yok.
Kanserli bir çocuk gibiyim.Dışarıda akıp giden bir hayat ve onu pencerelerden izlemek zorunda kalan ben.Ziyan oldum.Bütün hayatım bu iki kelimeyle özetlenebilir.Öleceğim ama ölümden bişey ummayarak.Hiçbir sokak hissetmeyecek eksikliğimi,kimse anmayacak beni. Oysa sadece bir gün istemiştim Tanrıdan.Mutlu geçireceğim bir gün için bütün bir ömürden feragat ettim.Bu kadar eksikken,bu kadar acizken.Günde 5 kere rahmetinden bahsedecek kadar ikiyüzlü değilim.Sevmiyorum Allahım seni.Varoluşumu sevmiyorum.Yarattığın cenneti bile sevmiyorum.Bu yüzdendir senin sevmeyişini anlarım.Kimselere şikayetim yok.Ağır aksak,sessizce ve korkarak nefesimi tamamlıyorum.